piątek, 15 stycznia 2016

Stanowisko Prokuratora Generalnego z dnia 13 stycznia 2016 r. w sprawie zawisłej przed Trybunałem Konstytucyjnym

 

W związku z wnioskiem Prezydenta Konfederacji Lewiatan o stwierdzenie, że:

  1. art. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1983 r. o społecznej inspekcji pracy (aktualny tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r. poz. 567) jest niezgodny z art. 2, a w szczególności z wywodzoną z tego przepisu zasadą prawidłowej legislacji, oraz z art. 20 w związku z art. 22 Konstytucji, poprzez brak precyzyjnego określenia maksymalnej liczby społecznych inspektorów pracy, jaka może działać w zakładzie pracy, co w efekcie prowadzi do nieuzasadnionej ważnym interesem publicznym ingerencji w wolność gospodarczą pracodawców;

  2. art. 185 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks Pracy (Dz. U. z 2014 r. poz. 1502 ze zm.) oraz art. 1 ustawy powołanej w punkcie 1 w zakresie, w jakim rozszerzają cel społecznej inspekcji pracy na ochronę uprawnień pracowniczych, określonych w przepisach prawa pracy, a także art. 4, art. 8 i art. 11 ustawy powołanej w punkcie 1, są niezgodne z art. 2, a w szczególności z wywodzonymi z tego przepisu zasadą prawidłowej legislacji i prawem do prywatności, oraz z art. 20 w związku z art. 22 oraz art. 47 Konstytucji, poprzez zbyt szerokie i ogólnikowe określenie kompetencji społecznych inspektorów pracy, co w efekcie prowadzi do:

  1. nieuzasadnionej ważnym interesem publicznym ingerencji w wolność gospodarczą pracodawców, polegającej na umożliwieniu społecznym inspektorom pracy podejmowania działań wykraczających poza cele, dla których powołano społeczną inspekcję pracy,

  2. możliwego naruszania prawa do prywatności, poprzez wyposażenie społecznych inspektorów pracy w kompetencje umożliwiające im uzyskanie dostępu do szeregu poufnych informacji dotyczących pracodawców oraz zatrudnianych przez nich pracowników;

  1. art. 5 ustawy powołanej w punkcie 1 jest niezgodny z art. 2, a w szczególności z wywodzoną z tego przepisu zasadą prawidłowej legislacji, oraz z art. 20 w związku z art. 22 Konstytucji, poprzez mało precyzyjne określenie kwalifikacji wymaganych od społecznych inspektorów pracy, co w efekcie prowadzi do nieuzasadnionej ważnym interesem publicznym ingerencji w wolność gospodarczą pracodawców, przez dopuszczenie do pełnienia tych funkcji osób nieposiadających wiedzy umożliwiającej skuteczną realizację celów, dla których powołano społeczną inspekcję pracy;

  2. art. 6 i art. 7 ustawy powołanej w punkcie 1 są niezgodne z art. 2, a w szczególności z wywodzonymi z tego przepisu zasadami prawidłowej legislacji, zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz prawem do sądu, a także z art. 77 ust. 2 oraz z art. 20 w związku z art. 22 Konstytucji, poprzez:

  1. nieokreślenie jasnej procedury wyboru oraz odwoływania społecznych inspektorów pracy i przyjęcie w tym zakresie mechanizmu, który nie gwarantuje rzeczywistej kontroli rzetelnego wywiązywania się ze swojej funkcji przez społecznych inspektorów pracy, a tym samym dopuszczenie do sprawowania funkcji przez osoby, które nie wykonują należycie swoich zadań, co w sposób nieuzasadniony ogranicza wolność prowadzenia działalności gospodarczej przez pracodawców,

  2. brak możliwości sądowej kontroli prawidłowości wyboru i odwołania społecznych inspektorów pracy;

  1. art. 11 i art. 12 ustawy powołanej w punkcie 1 są niezgodne z art. 20 Konstytucji, poprzez przyznanie zakładowym społecznym inspektorom pracy prawa do wydawania zaleceń, które, w przypadku niewniesienia zastrzeżeń, stanowią akty władcze wiążące pracodawców, a także obciążenie pracodawców koniecznością założenia oraz prowadzenia zakładowych ksiąg zaleceń i uwag, co w sposób nieuzasadniony ważnym interesem publicznym może prowadzić do daleko idącej ingerencji w wolność wykonywania działalności gospodarczej przez pracodawców;

  2. art. 13 ustawy powołanej w punkcie 1 jest niezgodny z art. 2, a w szczególności z wywodzonymi z tego przepisu zasadami prawidłowej legislacji oraz zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, oraz z art. 20 w związku z art. 22 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji, poprzez objęcie społecznych inspektorów pracy nadmierną ochroną, zwłaszcza przez niedostateczne sprecyzowanie maksymalnej liczby inspektorów mogących działać w jednym zakładzie pracy, co może prowadzić do nieuzasadnionej ważnym interesem publicznym ingerencji w wolność prowadzenia działalności gospodarczej przez pracodawców oraz do daleko idącego zróżnicowania sytuacji prawnej pracowników w zakresie ochrony trwałości zatrudnienia w oparciu o kryterium irrelewantne, gdyż niezwiązane z rzeczywistym charakterem pełnionej funkcji (szczególna ochrona społecznych inspektorów pracy niezależnie od istnienia związku z celami ustawy);

  3. art. 14 i art. 15 ustawy powołanej w punkcie 1 są niezgodne z art. 2, a w szczególności z wywodzoną z tego przepisu zasadą prawidłowej legislacji oraz zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, oraz z art. 20 w związku z art. 22 Konstytucji, poprzez nieprecyzyjne określenie obciążeń, jakie pracodawca powinien ponosić w związku z działaniem społecznej inspekcji pracy

 

– na podstawie art. 56 pkt 5 w związku z art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 1064 ze zm.) –

 

 

przedstawiam następujące stanowisko:

Pokaż rejestr zmian
Autor informacji: Administrator
Informację udostępnił: Administrator
Data wytworzenia informacji: 2016-01-15
Data udostępnienia informacji: 2016-01-15
Liczba odsłon: 5 430